Nie ma bezsensownych dróg (książka) - Reinhard Abeln, Anton Kner, duchowość, Wydawnictwo OO. Benedyktynów TYNIEC, 2020 r., oprawa miękka - 04013 9788373549234

Każdy wie, co to jest pustynia, a jednak może nie całkiem wie. "Pustynia" to w Biblii słowo - klucz (por. Lb 1,1; Pwt 8,2; Ps 68,8; Mt 3,3; Hebr 11,38; Ap 12,6). Kto je rozumie i właściwie interpretuje, posiada klucz do wielu tajemnic.

Pismo ukazuje nam pustynię jako miejsce opuszczenia, zgryzoty i poczucia zawodu, poczucia, że "już się nie może" (choć­by się chciało) - ale jednocześnie jako miejsce spotkania z Bogiem. W Biblii (np. Oz 2,16) pustynia jest miejscem, do którego Bóg zawiódł swój lud, aby go kochać bez przeszkód; miejscem, w którym człowiek wszy­stko, ale to absolutnie wszystko przyjmuje.

Droga przez pustynię, jak to pokażą nasze wywody - zaczerpnięte z tego, co podsłuchane w codzienności - nie musi pozostawać ciężarem, ale może stać się życiową szansą. Tylko ten, kto jest "całkiem na dole", wie gdzie jest "góra". Tylko ten, kto zna "ciemność", wie, co to "światło". Tylko ten, kto krzyczy, nie utonie i może oczekiwać pomocy.

Kto doświadczył "pustyni", wie ponadto, że nie ma dla niego ważniejszego rozmó­wcy, niż sam Bóg. Dokonał uzdrawiające­go odkrycia: Uzdrowienie przychodzi z pu­­styni. Bóg idzie po człowieka tam, gdzie ten "drepcze w miejscu", apatyczny i za­straszony, bezradny i bez­bronny, nie wie co robić, jest "u kresu sił".

Nikt nie doświadczył tego głębiej, niż duń­ski filozof i mistyk chrześcijański Søren Kier­kegaard (1813-1855). Spod jego pióra wy­szło znakomite zdanie: "Poszedłbym na dno, gdybym nie sięgnął dna". Doświadcze­nie pustyni, sięgnięcie granicy, jego "zej­ście na dno" była warunkiem koniecznym dotarcia do jedynego pewnego dna - do Boga.

Celem tej broszurki nie jest pouczanie ko­gokolwiek. Została napisana z nadzieją, że być może dzięki niej jak największej liczbie ludzi uda się powiedzieć: Nie ma bez­sensownych dróg. Nawet droga przez pustynię kryje w sobie wielką wartość. "Wszystko widzisz inaczej i o wiele lepiej oczyma, które płakały", powiada stare przy­­słowie.

Kto w ciszy i spokoju przemyśli i będzie pa­miętał o tym co tu napisano, doświadczy, "że spokój jest często działaniem, a ruch zatrzymaniem się w miejscu, rozpad tyl­ko stadium wstępnym czegoś nowego oraz, że pustynia kryje w sobie bogate życie" (Ulrich Schaffer). Prawdziwe jest zda­nie: Bóg na nikogo nie nakłada większego cię­żaru, niż mógłby unieść!
(Rh)

Pozycja warta polecenia.